Het verleden

Pajottenland_ Elza

De trein stopte in het station van Deinze. Elza stapte uit. De ijskoude winterlucht sloeg in haar gezicht en bracht haar terug naar de realiteit. 
De rit vanuit Herne via Denderleeuw had ruim anderhalf uur geduurd. Nu moest ze nog tien minuten stappen vooraleer ze weer aan een werkdag kon beginnen in de weverij. 
Door het ongelukkige reisschema van de trein was ze gemiddeld vier dagen per week drie tot vijf minuten te laat op het werk. Charles Fortant, de voorman in de weverij, kneep gelukkig meestal een oogje dicht en noteerde het niet als er geen vreemde ogen in de buurt waren.
Vorige week had de directrice van de weverij, de walrus, aangekondigd dat er in de nabije toekomst prikklokken zouden worden geïnstalleerd. Iedereen zou een persoonlijke prikkaart krijgen en zou die in de klok moeten stoppen bij het binnenkomen en het vertrek. Ook bij de aanvang en het einde van de middagpauze zou iedereen moeten prikken. 
Elza had Charles angstig aangekeken, maar hij had haar met een quasi onzichtbare knipoog gerustgesteld. 
Sinds kort waren er drie nieuwe weefmachines in gebruik genomen en was er nog slechts één oud weefgetouw voor de productie van wat de directrice de ‘retro-kwaliteit’ noemde.
Elza was een van de vrouwen met de hoogste anciënniteit en tevens ook diegene die de meeste weerstand bood tegen verandering en vooruitgang. Toen de nieuwe weefmachines in gebruik waren genomen, wilden alle jongeren natuurlijk op die nieuwe toestellen werken omdat het hip en modern was, maar ook omdat het werk veel minder zwaar was. Elza had zich subtiel in de rol van Chinese vrijwilligster gemanoevreerd om toch maar op dat oude vertrouwde weefgetouw te kunnen blijven werken. Het lot was haar gunstig gestemd, want ze mocht inderdaad blijven werken in het oude atelier en ze kreeg bovendien nog een kleine opslag omdat zij hoegnaamd benadeeld was ten opzichte van haar jongere collega’s. 
Het kantoortje van Charles lag tussen het oude en het nieuwe atelier. Elza moest er elke dag een paar keer voorbij en had gemerkt dat Charles vaak met andere dingen bezig was dan hetgeen hij echt moest doen. 

Ook vandaag was ze vier minuten te laat, maar Charles zei er niets van. Elza ging aan de slag, maar het geluk was vandaag niet aan haar kant. Na amper tien minuten blokkeerde het weefgetouw en alle draden raakten hopeloos in de war. Charles kwam kijken, zag de problemen en ging dit onmiddellijk melden aan de directrice. 
Die kwam naar het oude atelier en gaf Charles instructies om direct een technieker te laten komen om dit probleem te herstellen. Ze keek Elza zwijgend aan, draaide zich toen om en liep terug naar haar kantoor. 
Ongeveer een uur later verscheen de technieker in het oude atelier. Niemand had Elza gezegd wat ze intussen moest doen, dus was ze maar wat beginnen opruimen. 
Het was al ruim na het middaguur toen de technieker klaar was met zijn werk en het weefgetouw weer operationeel was. Charles liep met een opgelucht gezicht naar de directrice om het goede nieuws te melden, maar kwam even bedrukt als tevoren terug. 
“Elza”, zei hij toen hij het oude atelier binnenkwam. 
Ze draaide zich om en zag de stress op zijn gezicht. 
“Ben ik ontslagen?” vroeg Elza.
“Neen,” zei hij, “dat is het niet.”
“Wat dan wel?”
“Je moet overwerken, want de directrice wil dat het werk dat voor vandaag gepland was, helemaal af is. Blijkbaar moet dat morgen naar de haven van Antwerpen overgebracht worden om geladen te worden op een schip dat weldra zal vertrekken.”
Elza keek hem niet-begrijpend aan, want het was de eerste keer dat ze te horen kreeg dat hun producten verscheept werden naar verre oorden. 
“Oké,” zei ze uiteindelijk, “geen probleem.”
Charles slaakte een zucht van verlichting, pakte haar hoofd tussen zijn beide handen en kuste haar op het voorhoofd. Elza was even helemaal het noorden kwijt en liep rood aan. 
“Sorry”, zei Charles. 
Ze schudde even met haar hoofd ten teken dat het oké was en ging weer aan de slag. 
Rond zes uur ’s avonds was iedereen naar huis vertrokken, behalve Elza en Charles. 
Zij werkte naarstig door en hij was druk bezig in zijn veel te kleine kantoor. Pas rond half elf was Elza klaar. Ze liep naar zijn kantoor om dit te melden.

Toen ze in de deuropening stond, viel ze bijna achterover van verbazing over wat ze zag. Charles keek op en zei haar dat ze naar binnen mocht komen. 
“Nu ken je mijn geheim”, zei hij. 
Elza was sprakeloos. 
“De directrice laat mij begaan zolang het niet tijdens de werkuren gebeurt.”
“Waarom?”
“Omdat ze er waarschijnlijk voordeel in ziet”, zei Charles. 
“Of omdat ze de mooiste lingerie ter wereld wil hebben”, zei Elza terwijl ze een van de schetsbladen in haar handen hield. 
Nu was het Charles’ beurt om even te blozen. 
“Ik wil inderdaad de mooiste lingerie ter wereld maken”, zei hij ernstig. 
Elza pakte het hele pak schetsen en begon ze rustig één voor één te bekijken. 
“Nu moeten daar patronen van gemaakt worden en daarna een aantal basisstukken, maar dat is nu mijn probleem. Ik heb een creatieve geest, maar kan absoluut geen patronen tekenen. Laat staan dat ik een basisstuk aan elkaar zou kunnen naaien of stikken.”
“Ik ben naaister”, zei Elza. “Ik kan je daar wel bij helpen.” 
Charles deed alsof hij nadacht en zei toen: “Maar daarmee heb ik nog geen model om de stukken te passen.”
“Ik heb maat zesendertig. Dat is ideaal voor een ontwerp”, antwoordde Elza. “Ik zal je patroonmaakster, naaister en model zijn.”
“Echt?” vroeg Charles. 
“Op voorwaarde dat ik een stuk voor mezelf mag houden”, zei Elza. 
Charles pakte haar opnieuw vast en kuste haar deze keer op de wang. Ze voelde een niet onaangename rilling door haar lichaam gaan. Toen sloeg ergens buiten de klok van een kerktoren middernacht en dit bracht hen allebei terug naar de realiteit. 
“Oeps,” zei Elza, “middernacht. Hoe geraak ik in hemelsnaam nu nog thuis?”
“Geen probleem, ik breng je wel met de auto”, zei Charles. 

De directrice van de weverij had kort geleden de geheime passie van Charles Fortant ontdekt. Op een avond was ze stiekem naar de weverij gegaan en had ze Charles in zijn kantoor betrapt met zijn schetsen. Het waren echte kunstwerken en hadden een ongekende passie in haar opgewekt. 
Eerst had ze zich kwaad gemaakt en Charles met ontslag bedreigd. Ze wist dat de man binnenkort vader zou worden en zich niet kon permitteren om zijn baan te verliezen. Bovendien had ze ook aangevoeld dat hij op seksueel vlak momenteel niet erg aan zijn trekken kwam. Daarom had ze een deal met hem gesloten. Hij mocht na de werkuren in zijn kantoor aan zijn passie werken, maar moest af en toe op seksueel vlak ter harer beschikking zijn. Na een paar weken hadden ze de meest wilde seks in elk kantoor van de weverij gehad. 
Daarna had ze geëist dat hij zijn eerste stuk van zijn collectie voor haar zou maken. Charles had toegestemd om haar niet tegen zich in het harnas te jagen, maar diep in zijn hart wilde hij niets maken voor de walrus. 

Vandaag was hij thuis met slaande ruzie vertrokken. Zijn vrouw was er niet mee akkoord gegaan dat hij met de auto naar het werk ging. De afspraak die ze hadden, was dat zij overdag over de auto kon beschikken en hij ’s avonds. Het was essentieel voor zijn plan dat hij vandaag met de auto naar het werk ging. 
Hij was extra vroeg naar de weverij gegaan om de eerste stap van zijn plan ten uitvoer te brengen: de sabotage van het oude weefgetouw.
Het was amper kwart voor acht toen hij een enorm gestommel hoorde in het atelier met het oude weefgetouw. Hij liep erheen en zag tot zijn genoegen dat zijn daad van sabotage goed en grondig was geweest. Het oude weefgetouw was buiten dienst, de draden waren hopeloos verstrengeld en Elza stond er verward en mistroostig bij. 
’s Avonds ging Charles naadloos over naar stap twee van zijn scenario. Hij had zijn schetsen helemaal uitgespreid over zijn bureau en stond er bedachtzaam naar te kijken. Toen hij Elza hoorde aankomen, had hij gedaan alsof hij haar niet had gehoord. 
Charles had geweten dat Elza interesse zou hebben voor zijn creaties. Hij was zijn verhaal beginnen vertellen over de wereld van fangerie, waar vrouwen konden openbloeien tot het toppunt van hun kunnen en schoonheid. Elza had Charles met open mond aangestaard terwijl ze naar zijn verhaal luisterde. Hij had haar helemaal meegesleurd in zijn wereld. 
“Fangerie?” had ze gevraagd. 
“Fangerie is een wereld waar fantasie en lingerie één worden om vrouwen nog mooier te maken”, had hij geantwoord. 
Elza nam de schetsen in haar handen en in gedachten vloog ze rechtstreeks naar Fangerie. 
Charles merkte dat zijn plan werkte. Elza ging helemaal op in zijn verhaal. 
Toen de klok middernacht sloeg deed hij alsof hij het niet merkte. Elza slaakte plots een kreet en vroeg zich luidop af hoe ze nu nog thuis zou geraken. 
Charles stelde voor om haar met de auto naar huis te brengen. Zijn strategie was tot in de puntjes voorbereid en alles verliep volgens plan. 

Elza had in de voorbije weken verschillende keren overgewerkt. Na haar dagtaak had ze zich met passie op het uittekenen van de verschillende patronen gegooid. Nu was het moment gekomen dat ze de stoffen moest knippen en samenvoegen tot één geheel. 
Vorige week waren Charles en Elza samen naar een stoffengroothandel in Brussel geweest. Charles had een dag vrijaf genomen en Elza had zich ziek gemeld. 
Terwijl ze de stoffen kozen en betastten, had ze een paar keer gemerkt dat Charles heel subtiel met zijn hand haar dijen had gestreeld. Ze had er eerst geen acht op geslagen, maar na de derde keer in amper een half uur tijd had ze beseft dat dit geen toeval was. Elza had Charles een subtiel signaal gegeven door er niet op te reageren. 
In de dagen nadat ze de stoffen hadden gekozen, had Elza met hart en ziel aan haar project gewerkt. Ze had twee sets fangerie gemaakt. Een in een grote maat, voor de walrus, en een in maat achtendertig, voor haar. 
In de set met maat achtendertig had ze een label gemaakt met “Fangerie by Charly” erop. 
Charles was in de wolken toen hij op donderdagavond het resultaat zag. 
“Elza,” zei hij, “je moet er nu echt vandoor, want ik ga het resultaat aan de walrus tonen. Je weet dat zij oogluikend toestaat dat ik aan mjin collectie werk, maar dat ik voor haar een set moet maken.” 
Elza pakte haar spullen en ging er vandoor. Ze voelde zich teleurgesteld en ontredderd. 
De volgende ochtend straalde Charles. 
“Ze was tevreden met het cadeau. Ik mag verder van de faciliteiten gebruikmaken na de kantooruren”, zei hij zichtbaar opgelucht. 
Elza knipperde even met de ogen. 
“Heb jij vanavond nog even tijd om een paar dingen te bespreken?” vroeg hij. 
Elza’s hart maakte een sprong in haar borstkas en sloeg een slag of twee over. 
“Voel je je wel goed?” vroeg Charles. 
“Jaja,” zei Elza, “ik voel me prima. Ik kan wel wat langer blijven vanavond, geen probleem.” 
Tijdens haar middagpauze sloop Elza stiekem naar het kantoor van Charles en belde haar verloofde op om hem te zeggen dat ze vanavond moest overwerken. De jongeman reageerde teleurgesteld, maar scheen het belang ervan te begrijpen. 
Rond achttien uur begon Elza rustig af te sluiten. De walrus had een half uur voordien haar hoofd even door de deuropening gestoken en goedkeurend geknikt. Elza had alleen maar onderdanig terug geknikt. 
Daarna had ze nog wat gegiechel gehoord in het kantoor van Charles en toen was het stil geworden in de weverij. 
Charles kwam naar Elza’s heiligdom en zei haar dat iedereen vertrokken was. 
“Zullen we aan de slag gaan?” vroeg hij.
Elza pakte haar spullen en liep naar het kantoor van Charles. 
“Ik zou graag de fangerie op jouw lichaam zien. Ik wil eindelijk het resultaat van ons werk zien”, zei hij met vuur in de ogen. 
“Bedoel je dat ik de fangerie moet aantrekken en me alleen daarmee aan jou vertonen?”
“Heb je daar een probleem mee?” vroeg Charles.
Elza zei niets.
“We zijn toch creatieve partners”, probeerde Charles.
Elza zei nog steeds niets.
“Moet ik ze aantrekken?” vroeg hij.
Nu was het Elza’s beurt om te lachen. 
“Jij, de fangerie aantrekken?”
Charles stond daar maar wat rond te draaien. 
“Oké,” zei Elza, “ik doe het. Ik ga naar mijn werkplek, trek de fangerie aan en kom als een echt model terug.” 

Elza had de fangerie aangetrokken en liep met zelfverzekerde tred naar het kantoor van Charles. 
Ze duwde de deur open en stapte meteen naar binnen. 
“Waw,” zei Charles met open mond, “knap… mooi, ik heb er geen woorden voor.” 
Hij stond op, liep om zijn bureau heen en kwam vlak bij haar staan. 
Hij liet zijn vingertoppen op Elza’s rug over de achterzijde van de beha glijden. 
“Zo zacht.”
Hij liep om Elza heen en keek ongegeneerd naar haar borsten. Elza voelde vlinders in haar buik en voelde zich de mooiste vrouw van de wereld. 
“Wat een prachtige vorm.”
Charles liet zijn vingertoppen over Elza’s borsten glijden. Ze liet hem begaan. Daarna nam hij haar borsten helemaal met beide handen beet en voerde de druk een beetje op. Haar ademhaling versnelde en ze werd er helemaal opgewonden van. Daarna liet hij zijn handen zakken, verschoof ze opnieuw naar haar rug en liet ze zachtjes naar beneden schuiven. Hij legde zijn twee handen op haar billen en liet ze heen en weer glijden over de zachte stof. Elza leunde een beetje voorover zodat haar borsten zijn hemd raakten. Charles kneep nu harder in haar billen en trok haar tegen zich aan. Ze voelde zijn stijve penis door zijn broek tegen haar onderlichaam duwen. Plots verslapte Charles zijn greep, legde zijn handen op haar heupen en duwde haar een beetje achteruit. Elza liet begaan. Ze was de prooi die in het web van de spin was terechtgekomen en er niet meer uit kon. 
Charles legde zijn hand op haar navel en liet zijn hand zachtjes naar beneden glijden. Elza besefte pas ten volle wat er gebeurde toen ze zijn vingers om, rond en in haar vagina voelde. Hij trok haar slipje naar beneden en masseerde haar venusheuvel met volle overgave. Ten slotte duwde hij haar tegen zijn bureau en nam haar voor ze het goed en wel besefte. Ze klampte zich vast aan hem en trok hem zo diep als ze maar kon naar binnen. Nadat ze was klaargekomen, bleef ze hem vasthouden. Charles kwam drie keer klaar in Elza’s warme grot vooraleer hij aanstalten maakte om haar los te laten. 
Toen hij haar naar huis bracht, spraken ze geen woord. 
“Tot volgende week”, zei Elza toen ze uitstapte zonder hem aan te kijken. 
Charles knikte en vertrok meteen nadat ze het autoportier had dichtgedaan. 

In de weken die op die bewuste vrijdagavond volgden, vroeg Charles Elza herhaaldelijk om over te werken. Elke keer bedreven ze op passionele wijze de liefde en de fangerie bleef onaangeroerd. Charles wist elke keer weer het passionele vuur aan te wakkeren. 
Elza ging naar huis, droomde de stoutste dromen en verwaarloosde haar verloofde hierdoor een beetje. De jongeman vroeg zich af wat er aan de hand was en kreeg van zijn moeder te horen dat jonge vrouwen af en toe moeilijke momenten doormaken. Dit stemde hem rustig en hij wachtte geduldig af tot die moeilijke momenten voorbij zouden zijn. 
Charles bevond zich tussen hamer en aambeeld. Hij liet zich drijven op de golven van passie en verliefdheid, maar koesterde eveneens de zekerheid die hij had bij zijn rijke, maar saaie vrouw. 
Twee maanden later was Elza nog steeds niet ongesteld geweest en ze voelde zich ’s ochtends vaak een beetje misselijk. Uiteindelijk was ze naar haar huisdokter geweest en die had meteen een bloedafname gedaan. 
Toen ze de uitslag van het bloedonderzoek te horen kreeg en de dokter haar vertelde dat ze zwanger was, wist ze meteen dat Charles de vader van haar kind was. 
De volgende dag had ze besloten om op eigen initiatief over te werken om Charles het goede nieuws te melden. De hele dag had ze het gesprek in stilte geoefend terwijl ze bij het oude weefgetouw stond. Elke keer weer had ze in gedachten beleefd hoe Charles haar in de armen nam en haar zachte woordjes toefluisterde. De hele dag lang had ze allerlei scenario’s verzonnen voor de start van deze nieuwe situatie. 
Het meest voor de hand liggende scenario was dat waarin Charles haar in de armen nam en dat ze samen overlegden hoe ze Charles’ vrouw zouden vertellen dat zij niet langer mevrouw Fortant kon zijn. 
Een ander scenario was dat van de ongecontroleerde vlucht naar een onbewoond eiland waar hun kind geboren werd en niemand hun geluk in de weg stond. 

Nadat iedereen de weverij had verlaten, liep ze zachtjes naar Charles’ kantoor. De deur stond op een kier en ze hoorde gekreun. Door de spleet zag ze Charles die wild werd genomen door de walrus en er bovendien ook nog zichtbaar van genoot. De walrus zat schrijlings bovenop hem, terwijl hij uitgestrekt op zijn bureau lag en ze gaf hem allerlei bevelen. Charles genoot en had een sardonische grijns op zijn gezicht. 
Elza voelde de tranen opkomen, maar kon zich bedwingen en liep snel terug naar haar werkplek. Daar wachtte ze in alle stilte tot de rust in Charles zijn bureau was teruggekeerd en ze de walrus zag vertrekken. 
Elza wachtte niet tot ze zekerheid had dat de walrus was vertrokken en liep meteen naar Charles zijn kantoor. Ze duwde de deur open en wilde hem de huid vol schelden, maar barstte in tranen uit. 
Charles was verbouweerd en wilde iets zeggen, maar er kwam geen geluid uit zijn keel. 
“Schoft,” riep Elza, “ons kind zit in mijn buik en jij neukt er hier maar op los met de walrus!” 
Het was de eerste keer dat ze de directrice luidop zo noemde. 
“Ons kind?”
“Ja,” riep Elza, “ons kind. Ik ben zwanger!” 
“Van mij?”
“Van wie anders?”
Charles keek haar ongelovig aan. 
“Wat ga je doen?” vroeg hij. 
“Wat ga ik doen?” riep Elza. “Wat gaan wij doen? Wat gaan wij doen?”
“Wij?” vroeg Charles. 
Elza was zodanig over haar toeren dat ze de ontstentenis bij Charles maar gedeeltelijk of zelfs helemaal niet merkte. 
“Kom,” zei hij, “ik breng je naar huis en dan praten we er morgen over. Je bent helemaal over je toeren.” 
Hij nam Elza in de armen en gaf haar het gevoel dat ze veilig was. 
“Oké,” zei ze, “morgen.” 

De volgende ochtend kwam Elza, zoals elke dag, een paar minuten te laat omwille van de ongelukkige uurregeling van de vervoersmaatschappij. 
“Elza,” zei Charles toen ze haastig zijn kantoor voorbijliep op weg naar haar werkplek, “ik kan je niet langer indekken in verband met laattijdig aankomen op het werk tegen de controle van mevrouw de directrice.” 
Elza keek hem aan, ze kreeg het ijskoud en voelde zich helemaal wit wegtrekken. Ze voelde aan dat Charles voor zijn vrouw had gekozen en haar als een baksteen liet vallen. 
“Maar…”
“Het spijt me,” zei Charles, “ik kan niet anders.” 
Elza voelde de grond onder haar voeten wegzinken en alles werd zwart voor haar ogen. Ze opende haar ogen en zag dat ze zich in het kantoor van de walrus bevond. 
“Gaat het een beetje beter?” vroeg de directrice bezorgd. 
Elza wist niet wat gezegd. 
“Ik…”
“Ssst,” zei de directrice, “ik breng je wel naar huis. Rust een paar dagen en dan kan je na het weekend weer aan de slag.” 
Elza wist niet wat haar overkwam. De directrice was nog nooit zo vriendelijk tegen haar geweest. 

Toen Elza na het weekend terug naar de weverij kwam, zag ze dat het kantoor van Charles helemaal leeg was. Ze liep door naar haar werkplek, maar de ruimte was helemaal leeg. Het oude weefgetouw was verdwenen. 
Elza voelde zich onwel worden, maar de stem van de walrus bracht haar meteen terug tot de realiteit. 
“Er is in de voorbije week heel wat veranderd”, zei de directrice. 
Elza draaide zich om en keek de walrus aan.
“Charles heeft zijn ontslag gegeven. Je weet dat zijn vrouw van rijke afkomst is. Zijn schoonvader heeft hem gevraagd om de leiding te nemen in een van de filialen in Frankrijk. Charles heeft ja gezegd en ze zijn twee dagen later vertrokken. Hij heeft nog net de tijd gehad om zijn kantoor op te ruimen.”
Elza staarde in het verre niets. 
“Niet echt een verrassing als je het mij vraagt”, zei de walrus terwijl ze terugdacht aan de tomeloze stoeipartijen die ze met Charles had gehad. 
“Het oude weefgetouw…”, zei Elza quasi stotterend. 
“Ach,” zei de walrus, “als de wind van verandering je huis is binnengedrongen, dan kan je maar best mee met de stroom, zo niet, maak je brokken.” 
“Maar wat moet ik dan doen?” vroeg Elza met schrik in het hart. 
De walrus glimlachte, kwam naar haar toe en pakte haar bij de arm. Ze leidde Elza terug naar het kantoor van Charles. 
“Kijk,” zei ze terwijl ze zachtjes over Elza’s buik wreef, “Charles heeft me verteld dat jij en je verloofde behept zijn met het ongeduld der jeugd.” 
Elza keek de directrice niet-begrijpend aan. 
“Komaan,” zei de directrice, “ik weet dat je zwanger bent en dat je je moet haasten om toch nog tijdig te trouwen met je verloofde zodat de goegemeente geen schande kan spreken. Ik heb besloten dat ik een trouwe werkkracht als jij binnen de weverij moet houden. Daarom krijg jij de baan van Charles, met kantoor en al.” 
Elza had het gevoel dat ze opnieuw ging flauwvallen, maar hapte naar adem en kwam er doorheen. 
“Bovendien,” zei de directrice, “als vrouwen onder elkaar. Seks is best leuk, nietwaar? Als het een troost mag wezen, ik heb ook niet gewacht tot ik getrouwd was.” 
Ze knipoogde samenzweerderig en draaide zich om: “Succes.”